REZERWUJ ONLINE
lub wybierz kryteria wyszukiwania
REZERWUJ OFFLINE
lub wybierz kryteria wyszukiwania
PRZEWODNIK PO RESTAURACJACH
WYSZUKAJ PUBY I INNE LOKALE
WYDARZENIA KULTURALNE
« GrudzieŃ 2018 »
PoWtŚrCzPtSoNd
      1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31       
W dniu dzisiejszym nie ma żadnych wydarzeń.


USD 3,0952 –1.08
EUR 3,9659 –0.66

Dziś jest 14 grudnia,
imieniny obchodzą:

Alfred, Izydor

Wschód słońca: 7:36
Zachód słońca: 15:24



Portal odwiedziło: 30999159 osób.



Trasa Spacerowa przewodnika The Visitor - Centrum Poznania
       Zapraszamy do spaceru trasą The Visitora starannie wytyczoną po centrum Poznania tak, aby obejrzeć wszystkie najważniejsze zabytki i atrakcje, z jakich słynie to wspaniałe miasto.
Pamiętaj, że spacer trasą The Visitora można rozpocząć w dowolnym punkcie i kierować się wytyczonym szlakiem do kolejnych atrakcji. Można go także przerwać i kontynuować następnego dnia.
 
Przewidujemy, że spokojny spacer i wizyta w większości opisywanych na trasie obiektów zajmie około 8 godzin (w tym jedna wizyta w muzeum). Czas ten możesz oczywiście skrócić do 2-3 godzin szybszego marszu, jak również przedłużyć do dwóch, trzech dni chcąc wejść do każdego opisywanego przez nas kościoła i zabytku oraz sumiennie obejrzeć wszystkie wystawy w muzeach.
Wszystko zależy od Ciebie - nasze zadanie kończy się na wytyczeniu trasy prowadzącej do miejsc, których będąc w Poznaniu ominąć nie można.
A zatem: załóż wygodne obuwie, zabierz aparat fotograficzny i drobne na bilety oraz koniecznie The Visitora w rękę - Poznań czeka na Ciebie!


1. Pomnik Adama Mickiewicza
Pomnik Adama Mickiewicza w PoznaniuPomnik Adama Mickiewicza (1798-1855) postawiono w tym miejscu po II wojnie światowej, jednakże historia pomnika Wieszcza sięga roku 1859. To właśnie w Poznaniu Mickiewiczowi postawiono pierwszy pomnik w Polsce. Nieistniejąca dziś rzeźba Władysława Oleszczyńskiego ustawiona została w ogrodach przy kościele Św. Marcina (patrz pkt. 41). Przypomnijmy, że w tym czasie Poznań był pod pruskim zaborem i jakakolwiek manifestacja patriotyzmu i polskości była zakazana. Komitet budowy pomnika przez kilka lat walczył o zgodę na jego postawienie. Władze pruskie ostatecznie ją wydały, acz pod rygorem odgrodzenia pomnika od publiczności i ustawienia go na prywatnej ziemi, w mało reprezentacyjnym miejscu. Obecnie w pierwotnej lokalizacji znajduje się pamiątkowa płyta. Pomimo restrykcji pomnik Wieszcza był świadkiem licznych patriotycznych manifestacji i wystąpień. Oryginalne dzieło zostało zniszczone przez Niemców w 1939 r. Pomnik stojący dziś na placu to dzieło powojenne autorstwa Bazylego Wojtowicza i Czesława Woźniaka. Odsłonięto go w roku 1960, w miejscu przedwojennego pomnika Chrystusa Króla, którego z oczywistych przyczyn po wojennym zniszczeniu (1939) władze komunistyczne nie odbudowały.


2. Pomnik Poznańskiego Czerwca 1956
Pomnik Poznańskiego Czerwca 1956Kolejny pomnik znajdujący się na placu upamiętnia ofiary Poznańskiego Czerwca 1956. Dzieło rzeźbiarza Adama Graczyka i architekta Włodzimierza Wojciechowskiego odsłonięto 28 czerwca 1981 roku, 25 lat po tragicznych wydarzeniach. Historia budowy tego monumentu jest wyjątkowa, albowiem bez determinacji robotników oraz chwilowej euforii, jaką wywołało powstanie NSZZ Solidarność, pomnik upamiętniający ofiary wciąż trzymającej silną ręką władzy komunistycznej nie powstałby ani w Poznaniu, ani w innym mieście w Polsce. Na przekór problemom związanym z dostawą odpowiednich materiałów monument powstał w rekordowym czasie 41 dni.
Przewóz elementów przez miasto oraz ustawianie pomnika obserwowały dziesiątki tysięcy mieszkańców Poznania.
Uroczystości związane z jego odsłonięciem głęboko wryły się w pamięć nie tylko uczestników zrywu z roku 1956, ale wszystkich obecnych powoli zdających sobie sprawę, że walka i determinacja robotników naprawdę może przynieść zmianę znienawidzonego systemu. Ogólnonarodowa euforia została brutalnie stłumiona 13 grudnia 1981 roku wraz z ogłoszeniem stanu wojennego. Wróćmy do pomnika. Odsłonięcia dokonali Stanisław Matyja (nieformalny przywódca czerwca `56) oraz Anna Strzałkowska (matka chłopca zabitego przez ZOMO 28 czerwca 1956 roku).
Podczas podniosłej ceremonii, która zgromadziła ponad 200 000 osób przemawiał Lech Wałęsa, odczytano list od Papieża Jana Pawła II oraz odprawiono uroczystą mszę. Na pomniku umieszczono daty poszczególnych zrywów robotniczych i studenckich w okresie powojennym.
Kilka miesięcy później ktoś domalował kolejną datę 1981, która natychmiast została zamalowana przez służby porządkowe. Jednak wróciła i na trwałe pojawiła się na pomniku w 1991 roku, zamykając tę listę - miejmy nadzieję - na zawsze.


3. Aula Uniwersytecka
Aula UniwersyteckaBudynki znajdujące się po lewej stronie placu - neorenesansowa Aula Uniwersytecka oraz Collegium Minus Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza - zalicza się do jednych z najbardziej charakterystycznych obiektów architektonicznych Poznania. Obydwa gmachy wybudowano w latach 1905-10, pierwszy na potrzeby pruskiej Akademii Królewskiej. Aula jest wykorzystywana jako sala koncertowa Filharmonii Poznańskiej. Odbywa się tutaj znany na całym świecie Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego. Występuje tu także słynny chór Poznańskich Słowików - muzyczna wizytówka miasta.


4. Zamek Cesarski
Zamek CesarskiPrzeciwległą stronę placu całkowicie zdominował Zamek Cesarski wybudowany wg projektu Franza Schwechtena w latach 1905-1910, jako główny element tzw. Dzielnicy Zamkowej, powstającej decyzją cesarza Wilhelma II w tej części miasta. Dzięki realizacji wizji cesarza pragnącego stworzyć nowoczesną i reprezentacyjną dzielnicę Poznania do dziś możemy podziwiać wspaniałe budowle, takie jak np. budynek Poczty Polskiej i Akademii Muzycznej (vis a vis Zamku), czy Teatr Wielki i Collegium Maius (kolejne atrakcje naszej trasy). Oficjalne otwarcie podwojów Zamku miało miejsce 21 sierpnia 1910 roku. Najważniejszym gościem uroczystości był oczywiście sam Wilhelm II. W czasie II wojny światowej pod nadzorem m.in. głównego architekta III rzeszy Alberta Speera częściowo go przebudowano tak, aby pełnił funkcję rezydencji Hitlera, jednak najprawdopodobniej sam Hitler nigdy nie odwiedził tego miejsca. Obecnie mieści się tu Centrum Kultury Zamek i kilka innych instytucji kulturalnych.


5. Park Mickiewicza
Pakr MickiewiczaW słoneczne dni Park Mickiewicza i wielki trawnik wokół fontanny przyciągają setki mieszkańców i studentów wylegujących się, czytających gazetę i coraz częściej - pracujących na laptopach.
Mało jest podobnych miejsc w Polsce, tak licznych przecież na zachodzie Europy, gdzie zieleń miejska służy mieszkańcom, a mimo tego potrafi być piękna, zadbana i niezniszczona.


6. Teatr Wielki
Teatr Wielki w PoznaniuTeatr Wielki im. Stanisława Moniuszki, historycznie nazywany Sceną pod Pegazem, powstał w niespełna dwa lata i służy publiczności już od 1910 roku.
Od 1919 roku mieści się w nim Polski Teatr Operowy, który łączy dziedzictwo sceny niemieckiej i polskiej przyciągając melomanów z Polski i Europy. Historia sceny operowej w Poznaniu sięga roku 1870 kiedy to zawiązał się pierwszy stały zespół teatralny.
Przed II wojną światową poziom artystyczny sceny poznańskiej był porównywalny z liczącymi się w owym czasie scenami Europy. Po zakończeniu wojny Teatr jako pierwszy w powojennej Polsce wystawił przedstawienie operowe, wybierając na premierę „Krakowiaków i Górali” Karola Kurpińskiego.
Dziś występują tu światowej klasy soliści, a Opera współpracuje ze znakomitymi teatrami europejskimi tworząc dzieła uznane na całym świecie. Do historii przeszło prapremierowe wykonanie opery Marcela Landowskiego „Galina”(30 maja 1999), które zaproszono na Światową Wystawę EXPO 2000 w Hanowerze jako jedyną reprezentację polskiego teatru operowego.


7. Collegium Maius
Budynek Collegium Maius wzniesiono w stylu neobarokowym w latach 1905-1908. Mieściła się w nim powołana przez Sejm Pruski (1886) Komisja Kolonizacyjna (Osadnicza), której zadaniem był sukcesywny wykup ziem z rąk polskich i zasiedlanie nowopozyskanych terenów niemieckimi osadnikami.
W maju 1920 roku budynek przejął Uniwersytet Poznański. Do 1945 roku elewację zdobiły rzeźby cystersa, Krzyżaka, chłopa i mieszczanina symbolizujących apostolską misję Niemiec niosących cywilizację i kaganek oświaty na Wschód.
Tablica umieszczona na fasadzie upamiętnia brawurową akcję poznańskich harcerzy, którzy w 1940 roku zawiesili polską flagę na kopule ówczesnej siedziby nazistowskiej policji.


8. Kościół Pw. Najświętszego Zbawiciela
Kościół pw Najświętszego ZbawicielaNeogotycki kościół pw. Najświętszego Zbawiciela wybudowany został przez lwowskiego architekta Juliana Hochbergerga w roku 1868. Do roku 1945 kościół ten służył ewangelikom augsburskim.
Od 1 sierpnia 1950 roku, dekretem Ks. Arcybiskupa Walentego Dymka, kościół objęła nowa parafia pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela. Strzelista, 70-metrowa wieża jest najwyższą wieżą kościelną w Poznaniu.
W neogotyckich wnętrzach warto zwrócić uwagę na charakterystyczne dla stylu gwiaździste sklepienie, imponujące witraże oraz 47- głosowe organy pochodzące z 1913 roku. Obok wejścia głównego znajduje się głaz upamiętniający tragiczną śmierć Piotra Majchrzaka, dziewiętnastolatka zamordowanego 2 maja 1982 roku przez ZOMO.


9. Okrąglak
OkrąglakUlicę Fredry zamyka fasada wyjątkowego architektonicznie, jak na czasy, w których został wybudowany, domu towarowego zwanego potocznie Okrąglakiem. Oficjalne otwarcie odbyło się 29 stycznia 1954 roku.
Pionierska żelbetowa konstrukcja o charakterystycznym kształcie walca, 10 piętrach, zewnętrznym tarasie i unikalnych klatkach schodowych o cylindrycznej formie i krętych schodach, w latach '60 i '70 budziły podziw.
A czy dziś się podoba? Zgodnie ze znaną sentencją - o gustach nie dyskutujemy, a Okrąglak jest, jakby nie było, zabytkiem.


10. Teatr Polski
Teatr PolskiTeatr Polski położony przy szerokim placu powstałym po wyburzeniu lewej pierzei ulicy 27 Grudnia wybudowano w latach 1873-75. Jednym z fundatorów był hrabia Bolesław Potocki - na cele budowy teatru podarował on parcelę, którą sprzedano, a pieniądze przeznaczono na wykup obecnej działki.
Głównym fundatorem budowy był jednak polski naród, który ze składek wybudował tę „świątynię kultury i polskości”. Napis na fasadzie mówi sam za siebie - „naród sobie”. Należy pamiętać, że teatr powstał w czasie zaboru pruskiego i był jedyną instytucją kulturalną oficjalnie propagującą polską kulturę i język na okupowanych ziemiach.
Zniszczone w trakcie działań wojennych i podupadłe po odzyskaniu niepodległości budynki, zostały zburzone odsłaniając bryłę teatru, która pierwotnie znajdowała się na podwórzu i nie była widoczna od strony ulicy. Biorąc pod uwagę rolę i charakter tego miejsca, było to przemyślane rozwiązanie, które chowało teatr przed wzrokiem władz pruskich.


11. Arkadia
ArkadiaWędrując dalej docieramy do budynku Arkadii, w którym obecnie znajduje się Empik, znany Teatr Dnia Ósmego oraz punkt Centrum Informacji Miejskiej, w którym można zasięgnąć języka, kupić bilety na imprezy kulturalne oraz oczywiście odebrać najnowsze wydanie The Visitora! Arkadię zbudowano w roku 1879 wg projektu Casara Stenzla i była ona siedzibą niemieckiego teatru miejskiego.
Istniała tu także słynna kawiarnia i restauracja Arkadia, od której budynek przyjął swoją obecną nazwę. Na uwagę zasługuje kolumnowy portyk dumnie zamykający plac Wolności, do którego prowadzi nasza trasa.


12. Plac Wolności
Plac WolnościObecny wizerunek Placu Wolności jest przykładem udanych inwestycji przywracających zaniedbane ulice i place Poznania do dawnej świetności. W tym przypadku remont oddał miastu nie tylko pięknie wyglądający plac, ale również tak potrzebny każdej metropolii centralnie zlokalizowany parking służący jego mieszkańcom oraz przyjezdnym.
Uporządkowany i starannie wybrukowany plac wraz z przyległymi ulicami zewsząd otoczony jest przez wspaniałe kamienice i budowle. Sam plac wykorzystywany jest jako doskonałe miejsce przeróżnych imprez oraz uroczystości. Jest to także popularne miejsce spotkań i spacerów.


13. Biblioteka Raczyńskich
Biblioteka RaczyńskichKlasycystyczna Biblioteka Raczyńskich ufundowana przez hrabiego Edwarda Raczyńskiego, została uroczyście otwarta 5 maja 1829 roku. Architektura budowli nawiązuje do paryskiego Luwru.
Autorami projektu są francuscy architekci Percier i Fontain, którym zawdzięczamy symetrię i idealny porządek wspaniałej fasady z dwudziestoma czterema korynckimi kolumnami.
17 tysięcy woluminów, wywiezionych na początku wojny poza miasto, ocalało przed pożarem jaki pod koniec wojny strawił 90% zasobów biblioteki.
Całkowicie zniszczony budynek odbudowano w 1956 roku udostępniając go mieszkańcom.
Dzisiejsze zbiory dzielą się na trzy grupy. Pierwsza z nich, odtworzona po wojnie od podstaw, to zbiory naukowe.
Drugą stanowią zbiory specjalne z bezcennymi rękopisami, starodrukami i mapami.
Do trzeciej i najliczniejszej grupy (blisko 1 milion woluminów) należą zbiory 49 filii biblioteki, które w całości udostępniane są zapisanym do nich czytelnikom.


14. Hotel Bazar
Hotel BazarKolejny historycznym budynkiem na Placu Wolności jest Hotel Bazar, który wielokrotnie zapisał się na kartach historii Poznania.
Wybudowany w latach 1838-42 i rozbudowany na przełomie XIX i XX wieku odegrał ważną rolę w kultywowaniu polskość na okupowanych ziemiach. Zgodnie z ideą założycieli spółki Bazar miejsce to było swoistym inkubatorem lokalnej, polskiej przedsiębiorczości dając impuls i warunki do odbudowy podupadłego w czasie zaborów polskiego rzemiosła i kupiectwa.
Wynajem powierzchni sklepowej możliwy był tylko dla polskich przedsiębiorców. To tutaj rozpoczynał swoją karierę Hipolit Cegielski, wynajmując powierzchnie pod „sklep żelazny”.
20 grudnia 1918 roku w hotelu gościł pianista i działacz niepodległościowy Ignacy Paderewski. Jego przemówienie skierowane do licznie zebranego tłumu, było iskrą zapalną do zrywu narodowościowego oraz wybuchu Powstania Wielkopolskiego (27 XII 1918).


15. Muzeum Narodowe
Muzeum NarodowePokryta patyną fasada Muzeum Narodowego Galeria Malarstwa i Rzeźby połączona z kontrastującą nowszą częścią oddaną do użytku w 2001 roku przyciąga wzrok z każdego miejsca na placu.
Historia muzeum sięga roku 1894, w którym to powołano Provinzial Museum in Posen (Poznańskie Muzeum Prowincji).
W 1902 roku muzeum otrzymało imię Cesarza Fryderyka III, a jego zbiory przeniesiono w 1904 roku do dzisiejszej monumentalnej budowli powstałej w latach 1900-03 wg projektu Karla Hinckeldeyna.
Przez kolejne lata muzeum trzykrotnie zmieniało swoją nazwę. W 1919 roku, po odzyskaniu niepodległości, przemianowano je na Muzeum Wielkopolskie tworząc pierwsze publiczne muzeum w Polsce. Okres okupacji II wojny światowej przywrócił imię patrona Cesarza Fryderyka III, aby w 1945 roku odtworzyć przedwojenne Muzeum Wielkopolskie, a pięć lat później przemianować je na Muzeum Narodowe.
Zbiory Muzeum Narodowego w Poznaniu, wg oficjalnej strony Internetowej liczą 332 844 obiektów (stan na VI 2008). Są one pogrupowane chronologicznie od starożytności do współczesności. Wystawy stałe podzielone są na następujące galerie: sztuki starożytnej, średniowiecznej, malarstwa polskiego XVI-XVII i XVIII-XX wieku, malarstwa obcego, sztuki współczesnej, rycin oraz plakatu i designu.
 
Otwarte: WT-CZW 09.00-15.00 (16 IX- 15 VI), WT-CZW 11.00-17.00 (16 VI- 15 IX), PT 12.00-21.00, SOB-NIE 11.00-18.00. Bilet normalny 12 zł, ulgowy 8 zł, SOB wstęp wolny
Tel. +48 61 856 80 00
aktualizacja Styczeń 2012


16. Makieta Dawnego Poznania
Wejście na wystawę Makieta Dawnego PoznaniaMakieta dawnego Poznania (tel. 061 855-14-35) to niecodzienna atrakcja turystyczna, dzięki której można cofnąć się w czasie o blisko 4 wieki. 30-minutowy pokaz opatrzony światłem, dźwiękiem i komentarzem lektora wykorzystuje blisko 2300 miniaturowych obiektów i 1200 drzew.
Makieta zajmuje 50 m. kw., wykonana jest w skali 1: 150 i wiernie przedstawia Poznań znany z rycin Brauna i Hogenberga z roku 1618. Przedstawienie przybliża codzienne życie XVII-wiecznego Poznania oraz historię rozwoju miasta. Zobaczysz historyczny kształt ulic oraz wiele budynków, których na mapie miasta już od wieków nie ma.
 
Pokazy codziennie: 09.30, 10.15, 11.00, 11.45, 12.30, 13.15, 14.00, 14.45, 15.30, 16.15, 17.00, 17.45, 18.30, 19.15. Bilet normalny 14 zł, ulgowy 10 zł (dzieci do 10 lat).
 
aktualizacja Styczeń 2012


17. Muzeum Sztuk Użytkowych
Muzeum Sztuk UżytkowychLosy budowli stojącej w tym miejscu przed XIII wiekiem nie są dokładnie znane. Jak podają kroniki w 1249 roku Książę Wielkopolski Przemysł I uporządkował ruiny zalegające na wzgórzu i postawił na ich miejscu nowy zamek. Jego syn Przemysł II (Król Polski 1295- 96) rozbudował mury zamkowe po roku 1279. Budowę zakończył Kazimierz Wielki, który urzędował tu przed koronacją jako namiestnik.
Zamek wiele razy gościł Władysława Jagiełłę i Kazimierza Jagiellończyka. Tu także odbył się hołd pruski wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Hansa von Tieffen przed królem Janem Olbrachtem (29 maja 1493). Od końca XIX wieku w zamku gromadzono zbiory niemieckiego Towarzystwa Historycznego, co było zaczątkiem utworzenia Muzeum Krajowego w Poznaniu (1894), mianowanego w roku 1902 na Kaiser-Friedrichmuzeum. Budowla uległa zniszczeniu podczas walk wyzwoleńczych II wojny światowej. Odbudowana częściowo w latach 1959-63 stała się siedzibą Muzeum Rzemiosł Artystycznych, a od 1991 roku - Muzeum Sztuk Użytkowych
Zamknięte do 30 IX 2012.
 
aktualizacja Styczeń 2012


18. Kościół Franciszkanów
Kościół FranciszkanówPomimo obecności zakonu franciszkanów na ziemiach polskich od początku XIII wieku, pierwsi mnisi pojawili się w Poznaniu dopiero w roku 1639 tworząc od podstaw hospicjum i infirmerię - rodzaj szpitala i przytułku dla starych i ubogich mieszkańców miasta.
Budowę obecnej świątyni rozpoczęto w 1668 roku (położenie kamienia węgielnego) i etapami kończono do roku 1698. WXVII wieku powstało wiele elementów dekoracyjnych, a także chór i kaplica Św. Franciszka. Konsekracja kościoła miała miejsce w 1730 roku.
Od roku 1834 (pruska kasata klasztoru) do 1921 kościół pełnił funkcje parafialne dla niemieckich katolików. W tym czasie większość zabudowań rozebrano. Od 1921 roku świątynia powróciła w ręce franciszkanów. Podczas walk 1945 roku klasztor jako jeden z nielicznych historycznych budynków Poznania cudem uniknął zniszczenia.
Na przełomie XIX i XX wieku kościół poddano renowacji. Barokowa i rokokowa ornamentyka wywiera spore wrażenie na zwiedzających. Na szczególną uwagę zasługuje kaplica św. Franciszka, wspaniały barokowy ołtarz główny wykonany około 1690 roku przez zakonnika Antoniego Swacha oraz kaplica Matki Bożej (1681) ze słynącym z łask obrazem Matki Bożej, będącym dziełem autora ołtarza i jego brata Adama.


19. Stary Rynek
Poznański Stary RynekRynek wytyczono w 1253 roku za czasów księcia Przemysła I. Z każdego 141-metrowego boku rynku odchodzą 3 ulice. Powierzchnia Rynku wynosi blisko 2 hektary, co daje mu trzecie miejsce w Polsce po rynku krakowskim i wrocławskim.
Pierwsze budowle stawiane na nowo wytyczonym Rynku były drewniane i żadna z nich nie zachowała się do dziś.
Rynek rozbudowywano przez wieki zamieniając budowle drewniane na murowane, zniszczone i popadające w ruinę na nowe, łącząc kilka mniejszych kamienic w duże rezydencje.
Po odzyskaniu niepodległości poznaniacy zastali Stary Rynek w całkowitej ruinie ze zniszczeniami sięgającymi 60%. Staranna odbudowa wg zachowanych planów, zdjęć i obrazów rozpoczęła się już w 1945 roku. Rynek odtworzono wiernie, jednakże zrezygnowano z sukiennic i arsenału, stawiając w ich miejscu nowoczesne jak na owe czasy pawilony wystawowe.


20. Wielkopolskie Muzeum Walk Niepodległościowych
OdwachPo wejściu na Rynek ulicą Franciszkańską udajmy się do znajdującego się na wprost Odwachu.
Podczas jednej z kolejnych przebudów Rynku w miejscu drewnianej konstrukcji, w latach 1785- 87 stanął klasycystyczny budynek autorstwa Jana Kamsetzera.
Pierwotnie Odwach służył straży miejskiej. Po odbudowie z powojennych zniszczeń budynek przeznaczono m.in. na siedzibę szkoły baletowej, a w latach 1962-91 mieściło się tu Muzeum Historii Ruchu Robotniczego im. Marcina Kasprzaka, zamienione potem na Wielkopolskie Muzeum Historyczne. Zanim wejdziesz do znajdującego się tu od 2001 roku Wielkopolskiego Muzeum Walk Niepodległościowych zwróć uwagę na znajdujące się na attyce kartusze z herbami: po lewej rodu Raczyńskich (fundatorów Odwachu), pośrodku Rzeczypospolitej wg kształtu z czasów Stanisława Augusta, po prawej miasta Poznania.
 
Muzeum czynne jest WT - CZW 09.00-15.00 (16 IX -15 VI), WT-CZW 11.00-17.00 (16 VI-15 IX), PT 12.00-21.00, SO-NIE 11.00-18.00. Bilet normalny 7 zł, ulgowy 5 zł, w soboty wstęp wolny.
Podczas zwiedzania wystawy zapoznasz się z historią powstania wielkopolskiego (1918-19), przyczynami jego wybuchu, najważniejszymi postaciami, przebiegiem walk i co najważniejsze ze skutkami, jakie przyniósł ten jedyny w historii Polski zakończony zwycięsko zryw narodowościowy.
Na wystawę składają się mapy, fotografie, liczne pamiątki, sztandary i mundury oraz broń.
Aby przyjrzeć się dokładnie eksponatom i przestudiować całą historię powstania, należy zarezerwować minimum godzinę.
Po wyjściu z muzeum skręć w lewo do fontanny Neptuna - pierwszej z czterech fontann znajdujących się na każdym rogu Rynku. Z tego punktu widać fontannę Apolla, do której zmierzając mijamy po lewej stronie barokową figurę św. Jana Nepomucena i stojące za nią, zbudowane po wojnie, szpetne i niepasujące do otoczenia pawilony wystawowe. Docierając do fontanny otwiera się przed nami najwspanialszy widok na Rynku - domki budnicze z ratuszem w tle.
 
aktualizacja Styczeń 2012


21. Domki Budnicze
Domki BudniczeDomki Budnicze, dawne kamienice kramarzy poznańskich, pochodzą z roku 1535, kiedy to zastąpiły stojące tu drewniane stragany.
Na wyższych piętrach mieszkali właściciele, którzy w renesansowych podcieniach oraz w kramach zlokalizowanych na parterze handlowali przeróżnymi towarami: od świec po śledzie.
Pod numerem 17 znajdowała się siedziba bractwa budników, o czym świadczy umieszczony na elewacji herb bractwa - trzy palmy i śledź. Po zniszczeniach wojennych domki budniczne odbudowano w renesansowym stylu i są one dziś najlepszym miejscem w mieście na zakup pamiątek i wyrobów rękodzielniczych.


22. Muzeum Instrumentów Muzycznych
Na wprost domków budniczych (vis a vis pręgierza) znajduje się kolejny oddział Muzeum Narodowego - Muzeum Instrumentów Muzycznych (tel. + 48 61 856 81 78), WT-CZW 09.00-15.00 ( 16 IX-15 VI), WT-CZW 11.00-17.00 ( 16 VI- 15 IX), PT 12.00-21.00, SO-NIE 11.00-18.00 . Bilet normalny 5,50 zł, ulgowy 3,50 zł, przewodnik (grupy do 20 osób): język polski 25 zł, język obcy 35 zł. SO wstęp wolny.
Muzeum prezentuje około 2 500 zabytków związanych z muzyką, zawartych w 4 działach tematycznych: europejskie profesjonalne instrumenty muzyczne, europejskie instrumenty ludowe, instrumenty pozaeuropejskie i muzykalia (rękopisy, pamiątki po wybitnych muzykach, płyty gramofonowe).
 
aktualizacja Styczeń 2012


23. Pręgierz
PręgierzPręgierz postawiono przed Ratuszem w 1535 roku. Postać rycerza umieszczona na kolumnie symbolizuje prawo miecza zezwalające na wymierzanie kary śmierci. Napis „executor justitiae” na pręgierzu oznacza kata, czyli „wymierzającego sprawiedliwość”.
Pręgierz pełnił swoją funkcję do XVIII wieku. Przykuwano doń przestępców i wystawiano ich na widok publiczny celem upokorzenia będącego jednym z elementów kary.
Często chłosta i ekspozycja pojmanego przed tłumem była wystarczającą karą.
Czasami wymierzano surowsze kary, piętnujące przestępców do końca życia, jak obcinanie uszu, palców lub dłoni. Wprzypadkach najcięższych przewinień obok pręgierza ustawiano podest, na którym z rozkazu wójta kat wykonywał wyrok śmierci. Dzisiejsza figura rycerza jest wykonaną w 1925 roku kopią - oryginał znajduje się w muzeum w Ratuszu.


24. Fontanna Prozerpiny
Fontanna ProzerpinyTuż obok pręgierza znajduje się fontanna przedstawiająca scenę porwania Prozerpiny przez Plutona. Otaczające ją płaskorzeźby symbolizują cztery żywioły - ogień, wodę, powietrze i ziemię. Fontanna powstała w 1776 roku w stylu rokokowym.
Jej autorem jest Augustyn Schops, który jako materiał do jej utworzenia wykorzystał piaskowiec.


25. Ratusz
RatuszNajważniejszą atrakcją Starego Rynku jest oczywiście Ratusz. Ten wspaniały zabytek renesansu wzniesiono w latach 1550-60 na miejscu istniejącej tu prawdopodobnie od początków XIII wieku gotyckiej siedziby władz miejskich, po której zachowały się jedynie fundamenty.
Głównym architektem budowy był Jan Baptysta Quadro, któremu zawdzięczamy czystość formy, arkadową loggię i wspaniałe, znacznie powiększone po przebudowie wnętrza.
Ratusz nie zawsze wyglądał tak okazale jak dziś. Okres najazdu szwedzkiego doprowadził budynek niemal do ruiny, z której podźwignięto go w latach 1782-84 staraniami Komisji Dobrego Porządku. Także II wojna światowa była dla Ratusza czasem próby, której w znacznej części nie przetrwał.
Dzisiejszą wspaniale prezentującą się elewację zawdzięczamy powojennej, wiernej rekonstrukcji renesansowej formy i przeprowadzonej pod koniec XX wieku konserwacji. Niewątpliwą atrakcję stanowi zegar, a właściwie osobliwy pokaz trykających się koziołków, który odbywa się codziennie w samo południe. Autorem zegara i zabawnego mechanizmu jest zegarmistrz Bartłomiej Wolff, który skonstruował je w 1551 roku na zamówienie rady miejskiej. Z budową zegara wiąże się najbardziej znana poznańska legenda...
Pewnego wieczora 1551 roku zegarmistrz Bartłomiej Wolff postanowił zaprezentować mieszkańcom i władzom miasta przygotowany przez swoją pracownię nowy zegar miejski. Na uroczystość zaproszono wojewodę, szlachtę, dostojników kościelnych i mieszkańców miasta. Niestety w kuchni wydarzyło się nieszczęście - przygotowywany na kolację udziec spadł do paleniska i całkowicie się spalił! Młody czeladnik otrzymał pilne zadanie zdobycia nowego mięsa na pieczyste. Niestety okazało się to bardzo trudne, ponieważ późną porą wszystkie jatki były już zamknięte. Przed kompletną katastrofą uratować go miały dwa tłuste koziołki, które w ostatniej chwili udało się złapać i przynieść do kuchni. Niestety, nadaremno. Zorientowawszy się co się święci, koziołki uciekły kucharzowi i wspięły się po rusztowaniach na wieżę ratuszową.
I tak ku uciesze zebranej gawiedzi zamiast wylądować jako pieczeń na stole, zaczęły beztrosko trykać się rogami na wieży ratuszowej ratując się przed kuchennym nożem. Decyzją wojewody, który ku wielkiej uldze szefa kuchni, uśmiał się do łez widząc swoją niedoszłą kolację na wieży ratuszowej, nad zegarem umieszczono mechanizm upamiętniający ten niesamowity wieczór.


26. Muzeum Historii Miasta Poznania
Muzeum Hostoryczne w poznańskim ratuszuPo obejrzeniu Ratusza wejdź do znajdującego się wewnątrz Muzeum Historii Miasta Poznania (tel. +48 61 856 81 93) WT-CZW 09.00 -15.00 (16 IX-15 VI), WT-CZW 11.00-17.00 (16 VI-15 IX), PT -12.00-21.00, SO-NIE 11.00-18.00.
Bilet normalny 7 zł, ulgowy 5 zł, przewodnik (grupy do 30 osób): język polski 25 zł, język obcy 35 zł. SO wstęp wolny. Na parterze i pierwszych dwóch piętrach znajduje się wystawa poświęcona historii Poznania od XIII wieku do roku 1954 składająca się z ponad 20 000 obiektów.
Do najcenniejszych z nich zalicza się pastorał z Limoges (XIII wiek), zegar stołowy z herbem Poznania (1575) oraz klejnoty królewskie i rycerskie.
Największą grupę eksponatów stanowią fotografie osób i widoków Poznania z XIX i XX wieku oraz grafiki, rysunki i pocztówki przedstawiające przedwojenne fragmenty miasta, które dziś wyglądają zupełnie inaczej lub już nie istnieją.
Wspaniała Izba Królewska czy Sądowa wraz z wywierającą ogromne wrażenie na zwiedzających Wielką Sienią ze wspaniale ozdobionymi sklepieniami stanowią atrakcję same w sobie.
Na zwiedzanie ekspozycji poświęć minimum godzinę.
 
Styczeń 2012


27. Waga Miejska
Waga MiejskaZnajdująca się za Ratuszem Waga Miejska pełniła swoją funkcję już w XIII wieku w stojącym tu w owym czasie niewielkim, drewnianym budynku. Roli ważnika i potażych nie można przecenić w mieście, w którym nie ujednolicono systemu miar i wag.
Drewniany budynek zastąpiono w latach 1532-34 murowanym, a później w roku 1563 nadano mu renesansową formę, której autorem był Jan Baptysta di Quadro. Pod koniec XIX wieku decyzją władz pruskich wagę rozebrano i postawiono w jej miejscu konkurujący ze starym tzw. Nowy Ratusz (obecnie nieistniejący).
Budowla ta nigdy nie zyskała sympatii rdzennych poznaniaków. Po II wojnie światowej, zdecydowano o odbudowie Wagi Miejskiej, odtworzonej według obrazów i rycin prezentujących jej oryginalną XVI-wieczną formę.
Obecnie mieści się tu Urząd Stanu Cywilnego.


28. Pomnik Bamberki
Pomnik BamberkiNa tyłach Wagi znajduje się niewielki pomnik Bamberki - kobiety ubranej w charakterystyczny ludowy strój, dźwigającej konwie z wodą. Pomnik ufundowała rodzina winiarzy Goldenring w 1915 roku, a jego autorem był Joseph Wackerle.
Ciekawostką jest fakt, że Jadwiga Gadziemska, modelka pozująca do pomnika nie była Bamberką, a jedynie pracownicą Goldenringów.
 
Kim są Bambrowie? Nazwa ta powstała od regionu południowej Frankonii - Bambergii - z którego, za inicjatywą biskupa poznańskiego Krzysztofa Szembeka, ściągnięto do miasta osadników niemieckich, celem zasilenia rdzennej ludności wyniszczonej wojną i zarazą cholery.
Na zaproszenie władz w latach 1719-50 do miasta i okolicznych wsi ściągnęło i osadziło się kilkuset rolników, którzy otrzymując wsparcie i pewne przywileje odbudowali zniszczony region i przywrócili go dawnej świetności. W okresie międzywojennym bambrem nazywano bogatego chłopa, jednakże w dzisiejszej gwarze słowem tym określa się niezbyt rozgarniętego mieszkańca wsi... Kultywacją tradycji Bambrów (strojów, zwyczajów, dań i języka) zajmuje się dziś Towarzystwo Bambrów Poznańskich, które co roku organizuje m.in. Święto Bamberskie upamiętniające podpisanie pierwszego kontraktu pomiędzy miastem a przybyłym z Bambergu osadnikiem (1 VIII 1719).
Święto to odbywa się w pierwszą sobotę sierpnia.


29. Baszta
BasztaPo lewej stronie ulicy Masztalarskiej znajdują się pozostałości baszty stanowiącej część średniowiecznych obwarowań miejskich, które ocalały od XX-wiecznej rozbiórki.
Na wprost uwagę przyciągają wybudowane z czerwonej cegły i niedawno odnowione budynki straży pożarnej.
Zabudowania pochodzą z 1887 roku.


30. Kościół Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych
'KościółKościół Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych, tuż za strażą, datuje się na koniec XIII wieku. Od XIV wieku do 1822 roku (kasata klasztoru), znajdował się tu klasztor dominikanek, pod wezwaniem Świętej Katarzyny (stąd potoczna nazwa - kościół Katarzynek).
W 1926 roku ocalałe od rozbiórki zabudowania przekazano Salezjanom, którzy do dziś opiekują się tym miejscem.
 Kościół nie jest codziennie otwarty dla zwiedzających, jednakże przedsionek z okratowanym, okrągłym oknem pozwala na zajrzenie do zamkniętych wnętrz i podziwianie barokowego ołtarza głównego czy późnogotyckich sklepień.


31. Dawna Synagoga
Dawna SynagogaBudynek Synagogi wzniesiony w 1907 roku, zamieniony został przez Niemców w pływalnię dla żołnierzy Wermachtu.
Do dziś mieści się tu basen. Żydzi pojawili się w Poznaniu na początku XIII wieku lokując się właśnie w okolicach dzisiejszej ulicy Żydowskiej. Historia tej dzielnicy kilkukrotnie naznaczona jest ogniem, za którego zaprószenie zawsze obarczani byli Żydzi. Jedną z przyczyn była drewniana zabudowa sięgająca kilku pięter i bardzo wysoka gęstość zaludnienia, będąca wynikiem zakazu rozbudowy dzielnicy żydowskiej zniesionym dopiero w 1803 roku (po kolejnym wielkim pożarze).
Wg spisu ludności z 1507 roku Poznań był jednym z największych skupisk Żydów w Polsce, a i tak statystyki te uległy drastycznej zmianie trzy lata później, gdy do miasta przybyli kolejni Żydzi wygnani z Brandenburgii. W połowie XVI wieku Poznań był już najliczniej zamieszkanym przez mniejszość żydowską miastem w Polsce (około 1500 osób). W 1619 roku liczba ta zwiększyła się do 3130, by w 1860 roku przekroczyć 6 000 osób.
Pod koniec I wojny światowej wielu Żydów o proniemieckich poglądach wyemigrowało do Niemiec. Tragiczny czas dla tych pozostałych w Poznaniu nadszedł wraz z wybuchem kolejnej wojny i wprowadzeniem nazistowskiego planu Judenfrei - „uwolnienia iasta od Żydów”. Większość Żydów wywieziono do obozów agłady, pozostałych wykorzystywano do przymusowych robót, miejsca kultu i cmentarze zdewastowano i zbezczeszczono korzystając z macew do budowy dróg lub zamieniając mijaną właśnie synagogę na pływalnię.
Z Poznaniem związał się wybitny rabin i mistyk Akiba Eger (1761 -1837), zdecydowany przeciwnik reformowania judaizmu, cieszący się za życia opinią mędrca, przez niektórych uznawany wręcz za świętego. W Poznaniu urodził się Gaspar da Gama (1450-1510), który podróżował wraz z Vasco da Gammą oraz uczestniczył w wyprawie Pedra Cabrala, podczas której odkryto Brazylię.
Stąd pochodzi także rabin Judah ben Bezalel Lowe, który po wyjeździe do Pragi zasłynął ożywieniem legendarnego Golema.


32. Pałac Górków
Muzeum ArcheologicznePałac Górków, od 1967 roku siedziba muzeum archeologicznego, powstał w pierwszej połowie XVI wieku w wyniku przebudowy kilku sąsiadujących kamienic.
Do 1592 roku pełnił on funkcję siedziby rodu Górków, później Czarnkowskich, by w połowie XVIII wieku dać schronienie zakonowi benedyktynek. W latach 1836-1880 mieściła się tu szkoła żeńska Ludwiki Hohenzollern.
Około roku 1880 budynek przebudowano na potrzeby kamienicy czynszowej, którą pozostał aż do zniszczenia w 1945 roku. Podczas jej odbudowy wzorowano się na materiałach dokumentujących XVIII-wieczny wygląd pałacu i od tego czasu mieści się tu wspomniane muzeum archeologiczne.
 
Muzeum Archeologiczne (+48 61 852 82 51) czynne WT-CZ 10.00-16.00, PT 12.00-19.00, So 11.00-19.00, NIE 13.00-18.00.
Bilet normalny 8 zł, ulgowy 4 zł, SO wstęp wolny - za wyjątkiem wystaw czasowych.
Eksponaty podzielono na 5 wystaw stałych, które można zwiedzać samodzielnie, z przewodnikiem (40 zł w języku polskim) lub z audioprzewodnikiem (wypożyczenie 5 zł/osoba; 6 zł/2 osoby).
 
aktualizacja Styczeń 2012


33. Kościół Farny
Kościół FarnyWspaniale prezentująca się fasada kościoła farnego zamykająca ulicę Świętosławską jest jedynie preludium do piękna jakie znajdziecie w środku. Pełne przepychu barokowe wnętrza z bogato zdobionymi ołtarzami, monumentalnymi kolumnami, kolorową ornamentyką, sztukaterią i licznymi freskami zachwycą z pewnością każdego.
Ten najbogatszy w formie styl architektury podziwiać możemy dzięki pracy kilku architektów wznoszących i przebudowujących świątynię od 1651 do 1701 roku.
Konsekracja świątyni nastąpiła w 1705 roku. Fundatorami kościoła byli Jezuici. W 17 metrowym ołtarzu wykonanym wg projektu architekta Pompeo Ferrari znajduje się obraz św. Stanisława Biskupa wskrzeszającego Piotrowina, namalowany przez Szymona Czechowicza w 1756 roku.
Na uwagę zasługuje tabernakulum wykonane w Augsburgu w 1755 roku będące darem Eleonory z Koźmińskich Jaraczewskiej. Kolejnym cennym zabytkiem świątyni są wykonane w 1876 roku przez Friedricha Ladegasta organy.
Kilka bogato zdobionych kaplic oraz wspaniała zakrystia dopełniają wrażenia i pewności, że znajdujemy się w jednym z piękniejszych kościołów w Polsce.


34. Plac Kolegiacki
Plac KolegiackiW miejscu obecnego Placu Kolegiackiego znajdował się pierwszy kościół farny Poznania zbudowany w tym miejscu już na początku XIII wieku.
Po zniszczeniach spowodowanych przez powódź i kilka pożarów, decyzją władz pruskich (1802) kościół został rozebrany.
Była to imponująca, gotycka świątynia, która dzięki blisko 90-metrowej wieży widoczna była z każdego zakątka miasta. Plac zdominowany jest dzisiaj przez budynek dawnego kolegium jezuickiego znajdującego się tu od wybudowania pod koniec XVI wieku do 1773 roku (kasata zakonu). Do 1793 roku budynek był siedzibą Akademii Wielkopolskiej, a od 1793 aż do końca I wojny światowej urzędowały tu władze pruskie.
Od 1963 roku jest on siedzibą urzędu miasta. Trykające się koziołki, (mamy nadzieję, że udało się Wam zobaczyć je w akcji na wieży ratuszowej) będące znakiem rozpoznawczym i jedną z najbardziej popularnych atrakcji turystycznych Poznania doczekały się wykonanego z brązu pomnika autorstwa Roberta Sobocińskiego.
Pomnik powstał na zamówienie Towarzystwa Inicjatyw Kulturalnych „Poznańskie Koziołki”, będącego również inicjatorem pomnika Starego Marycha (patrz punkt 38), a uroczyste odsłonięcie miało miejsce 5 listopada 2002 roku.


35. Kościół P.W. Św. Franciszka
Kościół pw Św. FranciszkaDocierając na miejsce skieruj się do dominującego nad placem kościoła p.w. Św. Franciszka z Asyżu, z barokową fasadą i dwiema 69-metrowymi wieżami z charakterystycznymi hełmami.
Pierwszy drewniany kościół powstał w tym miejscu już w 1458 roku, jednak kilkanaście lat później, w 1473 roku, zastąpiła go późnogotycka, murowana świątynia.
Obecny kościół wzniesiono na jej ruinach (zniszczona podczas potopu szwedzkiego) w latach 1665-68, ale dzisiejsza fasada powstała dopiero w roku 1712 w wyniku przebudowy przeprowadzonej przez Jana Stiera.
Po kasacie klasztoru w 1835 roku budynek przeznaczono na potrzeby Gimnazjum św. Marii Magdaleny. Ruiny zniszczonego podczas wojny klasztoru i kościoła wróciły po wojnie w ręce franciszkanów. Odbudowanie świątyni trwało kilkadziesiąt lat i zakończone zostało w latach osiemdziesiątych XX w. (rekonstrukcję wież ukończono dopiero w 1983 roku). Na podwórku obok kościoła ustawiono pomnik patrona oraz pęknięty dzwon odlany w 1730 roku przez Jana Brucka.
Po wybuchu wojny i zamianie kościoła na warsztaty malarskie dla opery poznańskiej, dzwon wywieziono do Hamburga. Powrócił on na swoje miejsce w 1957 roku, jednak z powodu pęknięcia zdjęto go w 1980 roku.


36. Kościół Przemienienia Pańskiego
Kościół Przemienienia PańskiegoPo przejściu przez ulicę zajrzyj do niewielkiego kościoła Przemienienia Pańskiego, którego historia związana jest z figurą Chrystusa Zbawiciela przywiezioną do Poznania z bazyliki św. Piotra w Rzymie.
Rozpoczętą przez ks. Kościelskiego w 1597 roku budowę (fundator kościoła i inicjator umieszczenia w nim figury) zakończono po jego śmierci w 1603 roku. Figurę Zbawiciela umieszczono w głównym ołtarzu i otoczono kultem z racji licznych cudów i łask, których doznawali pielgrzymi.
Podczas potopu szwedzkiego, gdy kościół uległ zniszczeniu, figura znalazła schronienie w kościele św. Marii Magdaleny. Uratowano ją także przed kolejnym zagrożeniem, które przyniosła II wojna światowa - zamianą kościoła na schron przeciwlotniczy i spaleniu świątyni podczas walk o wyzwolenie Poznania. Figura Zbawiciela wróciła uroczyście na swoje pierwotne miejsce w 1947 roku.


37. Park im Fryderyka Chopina
Park ChopinaIdąc do skrzyżowania z ulicą Szkolną (około 300 m) po prawej stronie mijasz niewielki acz urokliwy park im Fryderyka Chopina (otwarty od 1 kwietnia do 30 września w godzinach 07.00-21.00). Park, a właściwie ogród na tyłach Kolegium Jezuickiego istniał w tym miejscu już w XVIII wieku.
W 1815 roku nowy właściciel tych terenów, Antoni Radziwiłł, założył park, który zajmował znacznie większy teren i nie był dostępny dla publiczności.
Przebudowa tej części miasta w 1938 roku odbyła się kosztem terenu zielonego zmniejszając jego powierzchnię do niecałych 2 hektarów. Park otwarto dla publiczności w 1961 roku.


38. Pomnik Starego Marycha
Pomnik Starego MarychaKontynuując spacer do Placu Wiosny Ludów, skręć w lewo w ulicę Półwiejską i zatrzymaj się na chwilę przy pomniku Starego Marycha.
 
Inicjatorów budowy pomnika wspomnieliśmy już w punkcie 34 (pomnik Poznańskich Koziołków).
Autorem tego dzieła jest również Robert Sobociński, który w roku 2001 odlał w brązie postać z rowerem. Stary Marych to postać odgrywana przez aktora teatralnego Mariana Pogasza (1931-1999) w popularnej audycji radiowej „Blubry Starego Marycha” z sukcesem emitowanej od 1983 roku aż do śmierci aktora.
Na audycję składały się przezabawne opowieści z życia przeciętnego poznaniaka, który używając lokalnej gwary nie szczędził w drodze do pracy otoczeniu czy bieżącej sytuacji politycznej kąśliwych uwag. Przyglądając się twarzy Starego Marycha rozpoznamy w niej Pana Pogasza.


39. Ulica Półwiejska
Ulica PółwiejskaUlica Półwiejska na odcinku od Placu Wiosny Ludów do Starego Browaru stanowi handlowe centrum miasta.
Na odcinku wyłączonym z ruchu znajduje się kilkadziesiąt sklepów z odzieżą, dodatkami, kosmetykami oraz kilka barów i restauracji. Przez okrągły rok ulica ta przyciąga tysiące ludzi pragnących zrobić zakupy w jednym miejscu.


40. Stary Browar
Stary BrowarNa szczególną uwagę zasługuje wspomniany Stary Browar, który wpisał się w mapę Poznania jako miejsce niezwykłe łączące w niespotykanej do tej pory skali i jakości życie handlowe z kulturalnym oraz architekturę ze sztuką.
Powstał on na bazie Browaru Huggera rozwijanego przez synów Ambrosiusa Hugger, piwowara z Wirtembergii, Juliusa i Alfonsa.
Pierwsze budynki słynnego Browaru Huggera, powstały w tym miejscu około 1890 roku. Sukces firmy przyczynił się do dalszego rozwoju części produkcyjnej oraz zaplecza biurowego.
Całość powstawała w popularnym w owym czasie dla budownictwa przemysłowego stylu arkadowym z charakterystycznymi elementami ozdobnymi i elewacją z cegły o żywym, czerwonym kolorze.
W czasie wojny zabudowania browaru posłużyły jako schrony i bunkry, aczkolwiek produkcja piwa była kontynuowana do 1944 roku.
Zniszczone w trakcie walk o Poznań budowle zostały przejęte przez Państwo, które utworzyło Zakłady Piwowarskie działające do 1980 roku. W grudniu 1998 tereny zakupiła należąca do Państwa Kulczyk spółka Fortis.
 
Budowę centrum handlu, sztuki i biznesu, jakim jest Stary Browar rozpoczęto w 2002 roku i oddawano do użytku etapami do 2007 roku. Wystarczającą rekomendacją do odwiedzenia tego miejsca niech będzie przyznany 9 grudnia 2005 roku przez Międzynarodową Radę Centrów Handlowych tytuł najlepszego centrum handlowego świata w kategorii centrów średniej wielkości.


41. Kościół Św. Marcina
Kościół Św. MarcinaKościół św. Marcina jest najstarszym kościołem parafialnym lewobrzeżnej części Poznania.
Pierwotna budowla stała w tym miejscu jeszcze przed lokacją miasta będąc kościołem parafialnym dla okolicznych wsi i osad. Najstarszy zachowany dokument dotyczący parafii pochodzi z 1244 roku.
Na początku XV wieku na fundamentach starej budowli postawiono obecny późnogotycki kościół, który był wielokrotnie rozbudowywany i niestety wielokrotnie niszczony.
W 1657 spalony przez Szwedów, w 1759 zniszczony przez Moskali i Prusaków, 8 października 1941 roku został zamieniony przez okupantów na magazyn Gausippenamt, zaś w 1945 - podpalony i wysadzony, ulegając zniszczeniu w 90%. Prace remontowe prowadzono od końca wojny do 1955 roku.
Wewnątrz kościoła można obecnie podziwiać zrekonstruowane sklepienie gwiaździste, witraże oraz zabytkowy tryptyk z 1498 roku dłuta nieznanego artysty śląskiego przedstawiający w środkowej części Matkę Bożą z Dzieciątkiem, a po bokach figury św. Jana Chrzciciela i św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Na skrzydłach umieszczono sceny z męczeństwa św. Jana Chrzciciela i św. Katarzyny.
Przy zamkniętych skrzydłach podziwiać można malowidła ze scenami z życia św. Katarzyny.
Na zewnątrz kościoła warto zwrócić uwagę na trzy obiekty. Pierwszy z nich to prowizoryczna kaplica z 3 zabytkowymi dzwonami z 1563, 1718 i 1747 roku. Po prawej stronie od wejścia głównego znajduje się grota Matki Bożej z Lourdes (1911). I wreszcie ostatni ważny obiekt, który mijałeś dochodząc do kościoła to opisany w punkcie 1. cokół pamiątkowy postawiony w miejscu pierwszego pomnika Adama Mickiewicza w Polsce. I tak kończy się nasza wędrówka po najwspanialszych atrakcjach centrum Poznania.
 
           Zachęcamy do powrotu do miejsc, które podobały Ci się najbardziej oraz do odwiedzenia muzeów i wystaw, które z braku czasu z pewnością ominąłeś.
Zapraszamy do obejrzenia atrakcji położonych poza ścisłym centrum, które opisaliśmy w dalszej części przewodnika.
Jest ich jeszcze sporo i wszystkie powinny znaleźć się na Twojej liście miejsc, których będąc w Poznaniu ominąć nie można!
Słusznie bowiem mówi oficjalne hasło promujące miasto - Poznań wart poznania!